Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Απώλεια

cry 4Είναι στιγμές που η θλίψη νικάει την σάρκα και που ο καημός μαντρώνει την καρδιά. Και βάζει κλειδαριές, πολλές και την ασφαλίζει, την κάνει απ’ έξω πέτρινη και μέσα στέκει απαλή, περίεργα βελούδινη, σχεδόν ακίνητη να πνίγεται αβοήθητη μέσα στο ίδιο της το αίμα.

.

.

.

.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Advertisements

Αλήθεια

pain 1Καθόμουν απέναντί σου. Κρύωνα. Σε κοιτούσα στα μάτια και δεν είχα να σου πω αυτό που ήθελες να ακούσεις. Δεν είχα να πω τίποτα. Πνιγόμουν μέσα σε μεγάλες παύσεις. Φοβόμουν ότι αν άνοιγα απότομα το στόμα μου δεν θα μπορούσα να συγκρατήσω έναν έρωτα που πάλευε μέσα μου να βγει, που προσπαθούσε με πείσμα να πέσει πάνω σου με δύναμη.

.

.

.

.

.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Στα σκαλοπάτια

stairs 1Δεν είπα πολλά… έπρεπε να φύγω

Κι άρχισα να περπατάω, δεν κοίταξα πίσω. Ένιωθα ακόμα το χέρι σου που μ΄ακούμπησε στην πλάτη πριν να φύγω. Το ένιωθα να με καίει.

Το ένιωθα με θέρμη, το ένιωθα να μου μπήγει απαλά ένα μαχαίρι.

. Διαβάστε τη συνέχεια »

Άγιος Εγωιστής

cupid 4Ο έρωτας είναι άγιος κι εγωιστής. Κι είναι αυτή η αγιοσύνη του που του προσδίδει τον εγωιστικό του χαρακτήρα. Έτσι κι εγώ θα σου πω την αλήθεια μου, εγωιστικά.

.

.

.

.

.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Επαναλήψεις

tumblr_mn9mxs9spA1r08fdvo1_500Ίδια πρωινά κάθε μέρα. Μια ατελείωτη επανάληψη που κοντεύει να με τρελάνει. Χτυπάει το ξυπνητήρι , το κλείνω, σηκώνομαι αργά σαν να φοβάμαι μην σπάσω και κάθομαι στην άκρη του καναπέ που κοιμάμαι τα τελευταία 5 χρόνια. Μόνος. Και πάλι ξύπνησα μόνος, όπως ξυπνάω τα τελευταία 3 χρόνια. Κουρασμένος ήδη από αυτά που θα φέρει η μέρα.

.

. Διαβάστε τη συνέχεια »

Αμένσιοτο

sexy-computerΌρος του twitter, εκ του στερητικού α- και του αγγλικού ρήματος mention (αναφέρω), σημαίνει το tweet, όπου δεν υπάρχει άμεση αναφορά σε κάποιο άτομο, δεν υπάρχει δηλαδή ταγκάρισμα, hashtag ή άλλου είδους μένσιο (mention).

.

.

Μπερδεύτηκα πάλι. Μου συμβαίνει τελευταία να μπερδεύω την πραγματικότητα με παράλληλους cyber κόσμους. Διαβάστε τη συνέχεια »

Στόματα

4y57olNMU1qhydlpo1_500_largeΞεκίνησα να σβήνω μια ζωή σε στόματα άλλα. Όπως όταν πέφτει μια σταγόνα νερό ή ένα δάκρυ σε φρέσκο μελάνι και το διαλύει, κάπως έτσι έσβηνα μια εποχή κι εγώ. Σιγά σιγά, σταγόνα σταγόνα ξεθώριαζε η εικόνα, οι αναμνήσεις, η γεύση, η μυρωδιά και ότι θύμιζε το τότε. Διαβάστε τη συνέχεια »